บันทึกฉบับที่ 60
.
เวลาล่วงเลยผ่านมาจากบันทึกก่อนหน้านี้เกือบเดือน
มีคนมาตามให้อัพตลอดเวลา
แต่ด้วยภาระและหน้าที่การงานที่มันเพิ่มขึ้นอย่างล้นมือ
เฮ่ออออออออออออออออ
ไหนหรอเวลาส่วนตัว (คำถามนี้อีกแล้ว..ทั้งที่บอกใครต่อใครว่า "อย่าบอกว่าไม่มีเวลา")
เลยบอกเค้าไปว่าที่ผ่านมาเกือบ 60 entry อ่านให้หมดก่อน
เราถึงจะเริ่มต้มใหม่..แต่จนแล้วจนรอด ก็ไม่ครบซะที
ไม่รอแล้วแหละ มาเริ่มกันเลยดีกว่า
...
หลังจากที่ Rotate มาอยู่ Creative
สิ่งที่ได้รับคือความภาคภูมิใจ ทำงานอย่างเต็มภาคภูมิ
แต่สิ่งที่ตามมาเคียงคู่กันเลย "ไมเกรน" มันกลับมาแล้ว !!
ความภาคภูมิใจที่มากขึ้นมาพร้อมกับการทำงานที่หนักขึ้นของสมอง
รวมถึงเวลาพักผ่อนที่น้อยลง
ทุกวันนี้ใช้เวลาอยู่ที่ออฟฟิศเริ่มต้นตั้งแต่ประมาณ 10 โมงเช้า
ออกจากออฟฟิศอีกทีปาเข้าไป 12 ชั่วโมงเต็มๆ สี่ทุ่มนิดๆ จนเกือบจะห้าทุ่ม
นั่นคือเวลาที่ก้าวขากลับบ้าน เดินทางโดยรถไฟฟ้าและมอร์เตอร์ไซด์
รถเสียมาเกือบเดือน ทำตัวเป็นนกปีกหัก เดินได้แต่บินไม่ได้
ถึงบ้านหมดแรงที่จะทำอะไรต่อมิอะไรแล้วทั้งสิ้น
ไม่มีเวลาดูแลตัวเอง ดูแลคนรอบข้าง ไม่ทำอะไรทั้งสิ้น
ห้องนอนตอนนี้ อาจจะยิ่งกว่าคำว่ารก (ก็ไม่ถึงขนาดนั้น..เพียงแต่ก็แปลกตาไป !!)
เฮ่อออออออออออออออออ
เหนื่อยเนอะ...เหนื่อยเพียงกายแต่ใจเต็มร้อย
...
วิถีการดำเนินชีวิตที่เป็นแบบนี้ ย้อนมองตัว
ตระหนักได้ทันทีว่ามีชีวิตอยู่คนเดียว ณ เวลานี้ คงดีที่สุด
ไม่รู้สึกโหยหา หรืออยากจะไขว่คว้าใครมาอยู่ข้างกาย
รู้สึกเหงา เดียวดายคงมีบ้าง แต่...อยู่อย่างงี้แหละดีแล้ว
...
คนดีๆเข้ามามากมาย พร้อมจะดูแล พร้อมจะเคียงข้าง
แต่ !! คนที่ดีกับคนที่ใช่มันไม่เหมือนกันนะ
...
เอาล่ะ เอาล่ะ...รู้สึกว่ามันจะเริ่มยืดยาวแล้ว
และอาจจะเริ่มหาแก่นสารไม่ค่อยได้
แถมยังงงตัวเองว่าวนมาเรื่องนี้ได้ยังไง ??
เอาเป็นว่า..ชีวิตตอนนี้ยุ่งๆวุ่นวายเรื่องงานอย่างมากมายค่ะ
เวลาส่วนตัวมีบ้างแต่แทบหาไม่ได้
หยุดพักเมื่อไหร่ อยากหาเวลาหายใจให้เต็มปอด
และใช้ชีวิตคนเดียวอย่างมีความสุข
^^
ฝากโต๊ะทำงาน รกๆ ไว้ให้งงกันเล่นค่ะ
