2007/Oct/07

บันทึกฉบับที่ 52

ตื่นมาด้วยสติที่เริ่มกลับมาปกติ

แต่ก็ยังมีอาการงงกับเรื่องราวที่ได้รับรู้เมื่อวานอยู่

นั่งทบทวนเรื่องราวเหตุการณ์ที่ผ่านมาทั้งหมด

พร้อมข่าวหน้าหนึ่งในหนังสือพิมพ์แทบทุกฉบับ

มันช่างตอกย้ำความรู้สึกดีจริงๆ

...

กูคิดถึงมึงว่ะ "กิ๊ฟ"

กูเชื่อว่ามึงไม่ได้เมาขนาดขับรถไม่ได้

ใครจะว่ามึงยังไงกูไม่รู้

แต่กูพี่มึง

กูรู้ว่ามึงเป็นคนยังไง

...

หลายครั้งที่กูอยากเจอมึง

โทรให้มึงมางานให้กู

มึงไม่เคยว่างมาให้เลย

กูเข้าใจ

และเช่นเดียวกันที่มึงคอยบอกกูว่าไม่แวะมาหาน้องเลย

ไม่รักน้องแล้วใช่มั๊ย

กูอยากจะบอกมึงว่า

...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

กูรักมึงเหมือนเดิม "กิ๊ฟ"

และกูจะรักมึงตลอดไป

...

วันนี้กูจะไปหามึงนะ

ไปบอกให้มึงหลับให้สบาย

ขอให้มึงได้ไปอยู่ในที่ที่สวยงามที่สุด

สงบที่สุด

และสบายที่สุดสำหรับตัวมึงเอง

...

แล้ววันนึงเราจะได้พบกันอีกครั้ง

"น้องรัก"

...

ร่วมไว้อาลัยแด่ครอบครัว "ชาญเชิงค้า"

ด้วยรักและอาลัย

และขอให้เธอไปสู่สัมปรายภพ

"ศรัญญา ชาญเชิงค้า"

T_T

Comment

Comment:

Tweet


ร่วมไว้อาลัย
ผ่านมา 7 ปีเต็มกับเหตุการณ์ในวันนั้น
แต่เหมือนเพิ่งผ่านไปแค่ 7 นาทีสำหรับผม
ภาพทุกอย่างยังอยู่ในหัวของผมลูกตาของผม
มันเป็นอีกวันที่เศร้าที่สุดในชีวิตผมที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย ได้แต่นั่งเฝ้าและเป็นเพื่อนในลมหายใจสุดท้ายของเธอ ผมพยายามยื้อลมหายใจเธอทุกอย่าง
แต่ก็เหมือนจะไม่เป็นผล
เหตุการณ์ตั้งแต่รถลงเนินมาแล้วเสียหลักพลิกคว่ำ ยังตามหลอกหลอนผมอยู่ ผมวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตและกระโดดลงไปช่วยเธอ รถก็ค่อย ๆ จมโคลนลงไปเรื่อย ๆ ผมดึงเธอออกจากรถในตอนนั้นเลยไม่ได้เพราะติดเข็มขัดนิรภัย ร่างเธอจมลงไปในน้ำในลักษณะหัวทิ่มลงไป ผมดำลงไปเพื่อจะปลดเข็มขัดนิรภัยแต่ก็ไม่ถึง จึงต้องรอมีดมาตัดสายหลังจากที่ได้มีดตัดสายออกแล้วผมก็รีบดึงตัวเธออกมาจากรถให้แล้วที่สุดและแบกไส่บ่าของผมปีนขึ้นมาจากคูน้ำนั้น โคลนและน้ำเข้าไปเต็มมูกและปากของเธอ ผมพยายามแคะมันออกล้วงนิ้วเข้าไปในปากเธอเพื่อเอาโคลนออก และผายปอดพร้อมปั้มหัวใจเธอแต่ก็สุดความสามารถของผมที่จะรั้งเธอไว้จากมือมัจจุราช
ผมวิงวอนต่อทุกอย่างที่ผมนึกได้ แต่ก็ไม่เป็นผล ผมได้แต่มองลมหายใจสุดท้ายของเธอด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง แม้ว่าผมกับเธอจะไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อนแต่การที่เห็นคนที่เราพยายามช่วยชีวิตตายไปต่อหน้าต่อตา มันเป็นอารมณ์ที่ยากจะอธิบาย ผมอยากไปเคารพศพเธอ แต่ก็ไปไม่ได้เพราะผมป่วยติดเชื้อในกระแสเลือดจากแผลที่โดนแก้วบาดตอนที่แบกร่างเธอขึ้นมาจากน้ำ ผมนอนป่วยไม่สามารถขยับได้ไป 9 วันเต็ม
ผมไม่รู้นะว่าเธอเมาหรือไม่แต่เนินตรงสะพานข้ามคลองตรงนั้นใครขับรถความเร็วเกิน 100 มีอันต้องปัดเป๋ไปทุกรายผมเห็นบ่อย
ผมของให้เธอไปสู่สุขคติ บุญใดที่ผมสร้างมาทุกชาติของอุทิศให้เธอทั้งหมด ลาก่อน
#13 by bee (61.7.178.50|61.7.178.50) At 2014-08-09 10:28,
ผมก็เคยเป็นแบบนี้

แบบ ขนมต้ม~** นะครับ

ไม่ใช่แบบกิ๊ฟ
sad smile
#12 by joshure At 2008-01-11 14:00,
Merry X' Masbig smile
#11 by (¯`•¸®·neo590·) °´¯)* At 2007-12-25 11:30,
เฮ้ออ
#10 by tum (58.8.120.129) At 2007-12-10 14:27,
อ่านแล้วเศร้ามากมาย TT-TT
#9 by PaBaJa At 2007-10-28 23:51,
เสียใจด้วยนะคะ
#8 by Neeze At 2007-10-09 00:27,
เสียใจด้วยนะ
#7 by น้ำเงินเจือขาว At 2007-10-08 23:33,
เอ้อ..ใส่รูปผิด ต้องขอโทษด้วยนะคะ..
ตั้งใจจะใส่รูปนี้ต่างหาก

#6 by 12345 At 2007-10-08 11:49,
เสียใจด้วยนะคะ..
#5 by 12345 At 2007-10-08 11:48,
ความตายคืออีกบทของชีวิตครับ
ไม่นานก็พบกันใหม่อีกครั้ง
#4 by วิชัย... At 2007-10-08 02:36,
เสียใจด้วย

บางทีคนที่เรารักก็จากไปโดยไม่ทันได้ลา เฮ้อ
#3 by only human At 2007-10-07 23:08,
พี่ไปส่งกิ๊ฟแล้วนะ

หลับซะนะน้องรัก

หลับให้สบาย...
#2 by ขนมต้ม~** At 2007-10-07 22:13,
เสียใจด้วยครับ