บันทึกฉบับที่ 30
วันนี้ไปเจอเพื่อนๆมาค่ะ ด้วยความที่ไม่ได้เจอกันนานเหลือเกิน
คิดถึงเพื่อนๆมากมาย เลิกงานเหนื่อยแทบแย่ แต่ด้วยแรงใจมันผลักไสให้ไปเจอจนได้
เริ่มแรกก็แค่นัดกันทานข้าว แต่สุดท้ายก็ยืดยาวไปจบที่ Heineken ซะได้
หัวข้อสนทนาในวันนี้วนเวียนอยู่กับเรื่องของสิ่งมีชีวิตสองสิ่งที่จะมาบรรจบกัน
ยังไงก็คงไม่พ้นเรื่องของ "ความรัก"
ประเด็นที่เกิดขึ้นทั้งหมด ดูล่องลอยกับเรื่องที่มันไม่ลงตัว
โดยรวมเป็นประเด็นที่ขึ้นกับเพื่อนๆ ตัวเราเองไม่ได้มีส่วนด้วยมากมาย
ได้แต่นั่งยิ้มและฟังด้วยอาการสงบ
เมื่อไหร่ที่วนมาถึงเรื่องของเรา ก็ได้แต่รำลึกอดีตกันไป
...
นานแค่ไหนแล้วหรอที่ไม่ได้พบเจอกับไอ้ความรู้สึกแบบนี้
นานแค่ไหนแล้วที่ขังตัวเองไว้กับใครคนนึง
นานแค่ไหนแล้วที่พร่ำบอกตัวเองว่า move on
แล้ว...นานแค่ไหนแล้วที่สุดท้ายก็ stuck on him
...
คำนึงที่บ๊วยพูดขึ้นมา
"คนอื่นดึงเราไว้ยังไม่ร้ายเท่าเราดึงต้วเราเอง"
...
เฮ่อออ
...
มันคงเป็นอีกวันนึงที่ซึมเศร้าสินะ
ว่าแล้วก็อยากนั่งดูพระอาทิตย์ตกดิน คิดถึง "เจ้าชายน้อย" ขึ้นมา
"วันที่พระอาทิตย์ตกดินตั้ง 43 ครั้งของเธอ เธอคงเศร้ามากเลยสินะ"
